Nakakamiss din yung MAY BOYFRIEND…
I’ve been seeing this guy for a month or so, and I think I like him. I’m not rushing to getting into a relationship.
He’s not that typical guy everyone dreams of, but the attitude is I guess, for me, a 90%. :) Well, attitude comes before looks. So yeah, not that sure. We’ll see what happens next.
Aminin mo masakit magmahal kapag binigay mo ang lahat. Kahit alam mong walang darating na kapalit. Pero mas masakit kapag pinaasa ka niyang mahal ka niya tapos sasabihin sa’yo na “Sorry. Ayoko na.”
Sobrang gusto ko lang maglabas ng sama ng loob ko. Sobrang nababastusan lang ako sa ginawa ng ex ko. Nagkita uli kami ni Romeo nung umuwi si April from Japan. Pinapunta ko ni April sa Homers, kasi nga nasa Pinas na siya. So, syempre, pupunta ko. She told me na yun nga, andun si Rom. Well, at first, I was hesitant. Syempre, I was worried on how to act. Pero, yun nga. Dahil gusto ko na rin makita si Tibs, pumunta ko.
So, here’s what happened.
As I entered Homers, I first saw April. I hugged her. So, Rom was there sitting beside April. Di ko siya pinapansin. Ayoko. I’m still mad for what he did to me. Eh yun, he was trying to talk to me. He was asking me questions, blah, blah.. Tapos, may sinabi siya na I can’t help but laugh. Parang yun nga, sign na wala na kong galit. Kasi, di ko kaya magalit talaga sa taong mahalaga or naging mahalaga sakin. So yun. Okay na. He said sorry and all. Tapos, yun. Mejo nagpaparamdam siya na babalik siya. So, sabi ko, “Babalik ka kasi wala na kayo ni Demmie. Ano ko? Rebound?” Tas yun.
To cut it short, after 2 days, nabasa ko sa twitter niya na yun nga. Mahal na mahal niya si Demmie. I’m not ranting because I still love him. Galit ako kasi parang nakakabastos yung ginawa niya. Porket wala na sila ni Demmie, magpaparamdam siya sakin just because he thinks na babalik pa rin ako. Okay na sana e. Okay na kami. We can be friends. Pero after what he did, triple pa yung galit na nararamdaman ko ngayon and I don’t know kung ano magagawa ko pag nagkita kami. I swear, mananakit ako.
Seventeen years, it’s seriously been that long. I bet it’ll last longer too.
This is a tribute to you! My best friend! I want you to know how much I love you. But hey, I think you know a little of how much I love you.
Let me tell you a story, of how two kids became best friends.
We were four…
STFU
Mejj matagal na din akong di nagpopost dito. Hindi naman sa busy ako, kundi tinatamad lang talaga ko sa kadahilanang madaming tumatakbo sa aking isipan. Madami na sana akong na-post kung araw araw lang ako nagbubukas ng tumblr. Nalulungkot ako at di ko man lang naibahagi sa inyo ang mga nangyari sakin nitong mga nagdaang araw. Haaaayyy.
I’ll make it up to ya’ll. :)